เกมรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลก 1994 ระหว่างสาธารณรัฐไอร์แลนด์กับเม็กซิโกถูกเตะท่ามกลางอากาศร้อนจัด 43 องศาเซลเซียสที่ Citrus Bowl ในออร์แลนโด จนกลายเป็นหนึ่งในแมตช์ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดเมื่อพูดถึงสภาพแวดล้อมที่ส่งผลต่อสวัสดิภาพนักเตะ ความทรงจำของ Jason McAteer และ John Aldridge สะท้อนว่า การเข้าถึงน้ำและกฎการเปลี่ยนตัวในเวลานั้นทำให้เกมยิ่งหนักหน่วงกว่าปกติ
แมตช์นี้เกิดขึ้นหลังไอร์แลนด์เอาชนะอิตาลีในนัดเปิดสนาม และถูกจัดเตะช่วงเที่ยง ทำให้มีร่มเงาในสนามน้อยมาก แหล่งข้อมูลระบุว่ามีผู้ชมมากกว่า 100 คนที่มีอาการล้มลงจากภาวะเครียดเพราะความร้อน ขณะที่นักเตะต้องพึ่งวิธีคลายร้อนแบบด้นสด แทนที่จะมีช่วงพักเติมน้ำตามรูปแบบที่กลายเป็นเรื่องปกติในฟุตบอลระดับสูงทุกวันนี้
ในเวลานั้น ฟีฟ่าไม่มีการกำหนดพักดื่มน้ำอย่างเป็นทางการ และยังห้ามนำน้ำดื่มบรรจุขวดเข้ามาในสนามก่อนจะมีการปรับกฎในช่วงท้ายให้ส่งน้ำเข้าสู่สนามได้ในรูปแบบอื่น ด้วยสิทธิ์เปลี่ยนตัวเพียงสองคน นักเตะส่วนใหญ่จากทั้งสองทีมจึงยังต้องเล่นครบ 90 นาทีแม้จะอยู่ในสภาพที่โหดมาก
บทความยังเชื่อมประสบการณ์ปี 1994 เข้ากับความกังวลเรื่องความร้อนในฟุตบอลโลกครั้งปัจจุบัน โดยเฉพาะเกมที่เตะในสนามเปิดในบางพื้นที่ของสหรัฐอเมริกา มุมมองของ McAteer คือมาตรการปกป้องนักเตะในปัจจุบันแข็งแรงกว่าเดิม แต่คำถามเดิมยังคงอยู่สำหรับผู้จัดทัวร์นาเมนต์ว่า เมื่อความร้อนเริ่มกลายเป็นความเสี่ยงต่อสุขภาพ ควรปรับเวลาเตะและสภาพสนามมากแค่ไหน
การสนทนา
เข้าสู่ระบบเพื่อเข้าร่วมการสนทนา
เข้าสู่ระบบ / สมัครสมาชิก